به نوشته روزشمارتاريخ جهان، امير اسماعيل ساماني در ماه مه سال 900 ميلادي در شهر بخارا به خواست سران لشكرش كه اصرار داشتند به بغداد حمله كنند و به خلافت عباسيان پايان دهند پاسخ رد داد. شاه ساماني براي توجيه پاسخ خود، در يك اجتماع عمومي (اصطلاحا: بارعام) گفت كه بزرگترين برنامه ما بايد احياء زبان فارسي و فرهنگ نياكان باشد نه وسعت بخشيدن به قلمرو. اگر پيش از رسيدن به اين هدف كه واجب محض است، دست به لشكركشي به نقاط دوردست زنيم از هدف اصلي (احياء فرهنگ ملي) دور خواهيم شد. به علاوه ما با حمله نظامي به بغداد، دشمنان تازه براي خود خواهيم ساخت كه فعلا و در آغاز كار، به مصلحت ما نيست.

پنجم ماه مه سال 1820 (دوران سلطنت فتحعلي شاه قاجار، دولت وقت ايران تصميم گرفت كه در مورد سوء رفتار مقامات عثماني در حجاز با حجاج ايراني و نيز آسيبي كه اين حجاج در طول راه (به سبب شيعه بودن) از وهابيون نجد مي ديدند به دولت عثماني در استانبول و به حكمران مصر در قاهره اعتراض كند، زيرا كه مقامات عثماني در حجاز زير نظر پاشاي مصر بودند كه دست نشانده دولت عثماني بود. گزارش هاي بعدي نشان مي دهد كه تذكر دولت ايران به پاشاي مصر تاثير بيشتري بخشيده بود تا اعتراض به دولت عثماني.
    تقريبا يك قرن بعد، وهابيون بر حجاز نيز مسلط شدند و بر نجد و حجاز و مناطق اطراف آنها نام كشور سعودي گذاردند و انگلستان كه جانشين عثماني در منطقه شده بود، بالاخره بر استقلال كشور سعودي صحه گذارد.

در اين روز در سال 1290 خورشيدي دولت در تهران دست به تدابير احتياطي وسيعي زد تا ماجراي اصفهان در پايتخت تکرار نشود. اخبار رويداد اصفهان در تهران پيچيده و به گوش همگان رسيده بود و حساسيت هايي مشاهده مي شد.
زنان اصفهان در اعتراض به كمبود نان و خواروبار دست به اعتراض خشونت آميز زده بودند، به شهرداري و ادارات دولتي حمله برده بودند كه ضمن آن خرابي هايي به بار آمده بود و شهردار اصفهان نيز كشته شده بود.
ماموران مسلح در اصفهان براي پايان دادن به اين اعتراض به تيراندازي متوسل شده بودند.

پنجم مه 1260 قوبيلاي قاآن (كوبلاي خان) نوه چنگيز و برادر هولاگو خان (ايلخان مغول ايران) رئيس كل متصرفات مغولان و خان بزرگ آنان شد كه از چين تا اروپا و خاورميانه گسترش داشت.
قوبيلاي پسر «تولي» بود و پيش از به دست گرفتن رياست كل امپراتوري مغولها، بر شرقي ترين قسمت اين امپرتوري (چين و مغولستان) حكومت داشت. قوبيلاي پس از استيلاي كامل برچين، القاب و امتيازهاي «هان ها» را لغو كرده بود. 93 درصد چيني ها «هان» هستند. وي در چين دودمان «يوان» را تشكيل داد. در زمان اقتدار قوبيلاي خان بود كه ماركو پولوي ونيزي (ايتاليايي) از چين ديدار كرد و مدتي را مشاور قاآن مغول (خان خانها، قوبيلاي خان) بود. قوبيلاي خان برخلاف پدر بزرگش چنگيز كه در خراسان بزرگتر وسيعا دست به كشتار و ويراني زد، در چين به آباداني پرداخت. وي دو بار تلاش كرد كه به ژاپن حمله برد كه بر اثر بدي هوا و توفان دريا (كاميكاز) و مقاومت ژاپني ها موفق نشد.
قوبيلاي كه در سال 1215 به دنيا آمده بود در سال 1294 درگذشت.

پنجم مه سال ۱۸۲۱ ناپلئون بناپارت پس از شش سال تبعيد در جزيره سنت هلن واقع در اقيانوس اطلس، در اين جزيره درگذشت.
     وي پس از شكست در جنگ واترلو، از سوي فاتحان به اين جزيره تبعيد شده بود. ناپلئون ۱۶ سال رهبري فرانسه را برعهده داشت. سال ها بعد هنگام انتقال باقيمانده جسد او به فرانسه، صدها هزار فرانسوي از بندرگاه تا پاريس كه صدها كيلومتر فاصله است، استخوانهاي او را بدرقه كردند كه در طول تاريخ بشر سابقه نداشته است. مرگ ناپلئون براثر مسموم كردن تدريجي او توسط انگليسي ها صورت گرفت ولي انگليسي ها اين اتهام را رد كرده و گفته اند كه وي براثر سرطان معده فوت شده است. ملي گرايان فرانسوي دشمني تاريخي انگليسي ها با وطن خود را فراموش نمي كنند. نمونه اش؛ مخالفت دوگل با ورود انگلستان به بازار مشترك اروپا (اتحاديه امروز) بود كه تا زنده بود، انگلستان موفق به ورود به آن نشده بود.

پنجم مه سال 1893 بهاي سهام در بورس نيويورك سقوط آزاد كرد كه ركود اقتصادي به دنبال داشت. علت عمده آن، چاپ اسكناس (دلار) زائد بر طلا بود و براي تبديل اسكناس به طلا كه عملي مطابق قانون بود، طلا موجود نبود و اين وضعيت سبب هجوم مردم به خريد طلا، تبديل نقره به طلا و خودداري از خريد سهام شركتها و پس انداز پول در بانكها بود. سبب ديگر، كاهش درآمد شركت هاي راه آهن هاي آمريكا بود كه بهاي سهام آنها را در بورس پايين آورده بود. ركود اقتصادي سال 1893 كه توليد بيم و هراس (Panic) كرده بود بازهم درآمد شركتها را پايين برد و باعث ورشكستگي برخي از آنها شد. در جريان اين ركود كه هفت سال طول كشيد، شركت ها تا 18 درصد و بانكها تا 12 درصد كارمندان خود را بيرون كردند. در اين مدت جمعا 15 هزار شركت و 500 بانك دچار زياندهي شده بودند.

چهارم مه ۱۹۷1، در يكمين سالروز تظاهرات ضد ادامه جنگ ويتنام در دانشگاه دولتي كنت (ايالت اهايو آمريكا) كه ضمن آن چهار دانشجو بر اثر تير اندازي گارد ملي كشته و گروهي نيز مجروح شده بودند، دهها هزار آمريكايي مخالف جنگ در خيابانهاي شهر واشنگتن دست به راهپيمايي زدند. اين تظاهرات كه دو روز بعد هم تكرار شد به خشونت گراييد و در جريان آن 150 تن زخمي و بيش از هفت هزار نفر بازداشت شدند. براي مراقبت از اين تظاهرات، دولت علاوه بربسيج پنج هزار و يكصد تن ماموران پليس شهر و 500 پليس مامور محافظت از پاركهاي عمومي، 1500 گارد ملي را به ميدان آورده بود و ده هزار سرباز را آماده ساخته بود كه اگر پليس و گاردملي در كار خود شكست بخورند به پشتيباني از آنان بشتابند.
     تظاهرات آمريكائيان بر ضد جنگ ويتنام كه آن را بيهوده مي دانستند از سال 1967 شدت يافته بود.

1640:   چارلز يكم پادشاه وقت انگلستان پارلمان اين كشور را دوباره تعطيل كرد زيرا كه اعضاي آن حاضر نشده بودند پولي را كه پادشاه براي هزينه كردن مي خواست تصويب كنند.

1789:   مجلس طبقات سه گانه فرانسه (مجمع ملي) براي حل مشكلات مالي اين كشور تشكيل شد و با صداهايي كه از آن بلند شد مقدمات انقلاب فراهم آمد. نمايندگان طبقات سه گانه در اين مجلس عبارت بودند از: نمايندگان روحانيون (طبقه يكم)، نمايندگان اشراف (طبقه دوم) و نمايندگان بورژواها (طبقه سوم). در اين مجلس، كارگران و افراد بدون ثروت نماينده نداشتند.

1832:   «هوبرت هو بانكرافتBancroft» تاريخدان و مولف آمريكايي به دنيا آمد.
    

1916:   دولت آمريكا سپاه تفنگداران دريايي خود را مامور حمله به جمهوري دومينيكن كرد.

1936:   نيروهاي اعزامي ايتاليا به اتيوپي كه اين كشور را مورد حمله قرار داده بودند شهر آديس آبابا پايتخت آن را اشغال نظامي كردند. هايله سلاسي امپراتور اتيوپي قبلا كشورش را ترك كرده بود كه در همين روز در سال 1941 با كمك انگلستان به آديس آبابا بازگشت.

1945:   دريا سالار دونيتس كه پس از خودكشي هيتلر جانشين او شده و آمادگي آلمان را به تسليم شدن را اعلام داشته بود به زيردريايي ها و كشتي هاي جنگي آلمان دستور داد كه دست از جنگ بكشند و به پايگاههاي خود در بنادر آلمان بازگردند.

1949:   شوراي اروپا تشكيل شد. درهاي اين شورا كه مقر آن در استراسبورگ فرانسه است به روي عضويت هر كشور اروپايي كه در آن حكومت قانون برقرار باشد و رعايت حقوق اتباع خود را تضمين كرده باشد باز است. اين شورا ارتباط به اتحاديه اروپا ندارد.

1955:   آلمان غربي (فدرال) حاكميت كامل خود را از فاتحان جنگ جهاني دوم به دست آورد.

1961:   آمريكا مدتها پس از شوروي، نخستين انسان را كه «شپرد» نام داشت به مدت 15 دقيقه به فضا فرستاد و وي برخلاف نخستين فضانورد شوروي كره زمين را دور نزد، بلكه وارد فضا شد و فرود آمد.